Alina Dragan

Nie wiem co to jest, ale od czasu do czasu coś mnie pcha do zagrania w totka lub do kupienia losu państwowej loterii, która raz w miesiącu kusi potencjalnych milionerów w Holandii. Owszem, czasami się słyszy, że gdzieś tam ktoś wygrał, ale ja takiej osoby jeszcze nigdy nie spotkałam.
(Dalej…)

Na pewno są tacy, którzy mają pozytywne doświadczenia, ale ja do tego grona nie należę. Za każdym razem, gdy idę do fryzjera wracam sfrustrowana i mam wrażenie, że jest gorzej niż było. Pierwsza rzecz po powrocie do domu to mycie głowy.
(Dalej…)

Jeżeli ktoś wybiera się do Amsterdamu i zaplanował podróż przed 28 sierpnia koniecznie powinien zobaczyć wystawę Artzuid 2011. Tym bardziej, że ta niezwykła wystawa ma też nietypową lokację. Około 60 rzeźb i kreacji z wielu krajów umieszczono w alejkach i na ulicznych placach. Jeszcze jedno ułatwienie - wstęp jest za darmo.
(Dalej…)

Moja kuzynka, która jest po pięćdziesiątce, spotkała młodszego od siebie Greka. Zakochała się w nim i postanowiła się odmłodzić. Jak to dlaczego. Dlatego, że mężczyźni wolą młodsze, nawet od tych dobrze wyglądających, półwiecznych kobiet z klasą. Od razu zauważyłam, że coś jest z nią nie tak. Miała wymalowane zdziwienie na twarzy, kompletny brak mimiki.. i zmarszczek. Owszem, czasami widzi się takie malowane lale w telewizji, ale na 'żywo' to robi… niestety, jeszcze bardziej negatywne wrażenie.
(Dalej…)

Miałam konkretne pytanie do Premiera Tuska. Weszłam na stronę premiera i znalazłam opcję 'napisz do premiera'. Napisałam. To było 24 listopada.
(Dalej…)

Chciałabym wiedzieć, czy istnieje niebo-raj, do którego po śmierci trafiają psy? Chciałabym wiedzieć, czy gdy pies umiera to jego dusza od razu odlatuje do tego raju, czy też krąży jeszcze jakiś czas między nami, żeby zobaczyć smutek i ból, jaki przeżywamy po stracie ukochanego pupila? Chciałabym wiedzieć, bo właśnie w tragicznych okolicznościach odszedł mój ulubiony pies i zostawił po sobie ogromną pustkę, której już nikt po nim nie wypełni.
(Dalej…)

Pierwszy raz miałam do czynienia z polską służbą zdrowia, gdy w ubiegłym roku wezwałam pogotowie. Wezwałam, bo byłam pełna obaw o zdrowie mamy. I słusznie. Opisałam wcześniej ten przypadek. Dodam tylko, że moje zażalenie na załogę pogotowia, które odmówiło zabrania mamy do szpitala zostało rozpatrzone… pozytywnie… dla pogotowia. Znajomi od razu mi mówili, że pisanie nawet mądrych listów nikogo w urzędach nie bierze, będą odpisywać, bronić się do upadłego, a jedynie co może zadziałać to pójście ze sprawą do mediów. Koledzy z mediów proponowali wsparcie, ale chciałam to sama załatwić, bo uważam do dzisiaj, że lekarz popełnił błąd nie zabierając mamy do szpitala. Tylko, że to już teraz nie ma żadnego znaczenia. Ale mój kuzyn ma zaćmę na oku i okazuje się, że może być operowany dopiero... w 2013 roku. Za dwa lata? To przecież do tego czasu straci wzrok. Ależ proszę pani, zawsze może się operować prywatnie, prawda!
(Dalej…)

A tu już koniec roku za pasem... mało pisałam, ale taki to był rok. Stęsknionych zapraszam do portalu Bankier.pl, dla którego opowiedziałam o tym, jak się mieszka w Amsterdamie. Życzę zdrowego i szczęśliwego Nowego Roku!
(Dalej…)

Muszę to wyjaśnić, bo przynajmniej raz w tygodniu otrzymuję zaproszenie lub przypomnienie o tym, że zostałam zaproszona do grona fajnych znajomych. No więc tak.. nie należę do żadnej społeczności internetowej. Nie ma mnie na słynnym Facebooku i nie zamierzam tam się zapisywać. Nie mam nic przeciwko takim miejscom, ale nie chcę być częścią wielkiego świata, w którym mogłabym mieć 300 czy 400 wirtualnych znajomych,... minimum. Najbardziej jednak nie odpowiada mi to, że na samym wejściu muszę się z właścicielami portalu podzielić moimi personalnymi danymi. Nawet wtedy, gdybym tylko chciała kogoś odwiedzić. Wpisz się i już Cię mamy.
(Dalej…)

Jeżeli chcecie sobie boki ze śmiechu pourywać koniecznie posłuchajcie w radiu spotów reklamowych kandydatów na różne stanowiska w urzędach miejskich, powiatowych czy gminnych. Wprost nie do wiary, jak łatwo im przychodzi szastać obietnicami różnego kalibru. W zasadzie oni zrobią dla nas wszystko, a może i więcej, ale pod jednym warunkiem. Musimy na nich zagłosować.
(Dalej…)

Od czasu, gdy zamieszkałam w Amsterdamie był jedną z najbardziej wyrazistych postaci literackich pokazywanych w mediach. Gdyby mnie obudzono w środku nocy i zapytano o holenderskiego pisarza wypowiedziałabym na pewno jego nazwisko. Harry Mulisch (83) zmarł ponad tydzień temu, a w sobotę odbył się Jego pogrzeb. Obejrzałam uroczystości pożegnalne w telewizji. Byłam bardzo wzruszona i płakałam tak, jakbym żegnała kogoś bardzo mi drogiego.
(Dalej…)

Chyba nie mam siły, aby opowiadać o najsmutniejszych chwilach pożegnania. Powiem tylko krótko, że ku mojemu zaskoczeniu rzeczy jakoś się ułożyły. Najwięcej problemów było jednak z księdzem, bo w pierwszej rozmowie o mszy żałobnej nie zgodził się, aby ktoś z rodziny powiedział w kościele kilka zdań na temat mojej mamy. Ponoć regulamin kościoła tego zabrania! Okazuje się, że podczas takiej mszy osoba, którą właśnie żegnamy jest najmniej ważna. Przynajmniej w naszej parafii. Nie było wyjścia, trzeba było zorganizować innego księdza.
(Dalej…)

Odeszła. 16 sierpnia o godzinie 23. 58... zresztą jakie to ma znaczenie. Teraz mnie czeka mnóstwo spraw, z którymi mierzą się osoby pozostające przy życiu, a pragnące godnie pożegnać swoją najbliższą osobę. Już mi ręce opadają, ale napiszę o tym, gdy się uporam z lokalną parafią, zakładem pogrzebowym, USC oraz innymi instytucjami, które mają pomóc, a gdy się do nich dzwoni ze sprawą nie potrafią tak po ludzku powiedzieć 'współczujemy pani'. Wstydzą się śmierci?
(Dalej…)

Ciągle to słyszę, gdy komuś mówię, że właśnie napisałam list do takiego lub innego urzędu z jakimś publicznym żalem lub prośbą o naprawę lokalnych usterek. Mówią zwykle, no fajnie, że walczysz, ale co to da. To prawda. Wielokrotnie nic, ale uważam, że nie należy ułatwiać życia tym, którzy są przedstawicielami społeczeństwa i z urzędu powinni dbać o lepsze standardy naszego życia. Ostatnio zdarzyła nam się jednak historia z ambulansem i to jest już zupełnie inna opowieść, a przy okazji przestroga dla wielu z nas, żeby nie dać się zwieść personelowi medycznemu, który przyjechał ratować naszego bliskiego.
(Dalej…)

Tak jak napisałam wczoraj po meczu... nie widziałam zbyt wiele, bo uznałam, że nie ma sensu się denerwować. Co ma być i tak będzie. Dzisiaj poczytałam komentarze tych, którzy się znają, bo profesjonalnie zajmują się sportem. Bert van Marwijk, trener drużyny Oranje powiedział po przegranej, że 'lepsza drużyna wygrała' i że ..‘Het is wel doodzonde, maar verliezen hoort er ook bij'.
(Dalej…)

Przegrali, wygrali.. przegrali, ale są drudzy na świecie. Czy to nie sukces? Tak, ogromny, ale jak się jest tak blisko to przegrana boli. No cóż... 'the winner takes it all'. Takie jest życie.
(Dalej…)

Nie wierzę, bo dopiero teraz usłyszałam o słynnej ośmiornicy, która przepowiada wyniki meczów podczas MŚ. I to co ona zje staje się postrachem futbolowych rozgrywek? 'Dzisiaj pochłonęła mięczaka z pojemnika pod żółto-czerwoną flagą. A zatem głowonóg-wróżbita już wie: mistrzostwo świata zdobędzie Hiszpania, pokonując Holandię.'
(Dalej…)

Taki ze mnie kibic jak z koziej... Z nerwów nie mogę usiedzieć i co chwile wychodzę z nadzieją, że jak wrócę przed telewizor to będzie korzystniej dla Oranje. Nie zawsze tak jest, ale pomarańczowe paciorki przekładałam wczoraj jak różaniec. I co? Jak to co... wygrali, prawda?!
(Dalej…)

Na każdy mecz, w którym grają Holendrzy nakładamy na siebie jakieś pomarańczowe akcenty, ale daleko nam do tak spektakularnych przebrań i przemalowań, jakie widzimy u fanów Oranje na stadionach w RPA. Nawet nasze strachy na jastrzębie maja pomarańczowe ciuchy. Flaga z napisem 'Hup Holland Hup' powiewa z dumą z okna, ale przyznam się... nie wierzyłam, że wygrają z Brazylią.
(Dalej…)

Wiem, wiem... znowu mnie tutaj nie było prawie kwartał... i ponownie dziękuje za motywacyjne maile. Za każdym razem, gdy je otrzymuje dziwie się, że jeszcze ktoś tu zagląda z nadzieją na jakieś dwa nowe słowa:) Otóż w skrócie mówiąc - jestem po drugiej operacji oka. To wciąż był ten sam skrzydlik, który wrócił na lewym oku. Tym razem poddałam się przeszczepowi spojówki, czyli wycięto skrzydlikową część i przyszyto (dosłownie) fragment spojówki, którą wycięto mi spod powieki. Nie wiem jak wygląda teraz oko pod powieką, ale nie zamierzam tam zaglądać. Operacja trwała prawie godzinę i była jak zabieg w spa. Gdyby jeszcze w tym samym czasie masowano mi stopy to czułabym się jak na wczasach.
(Dalej…)