Alina Dragan

Na co dzień mamy trzy zestawy okularów. Jedne do komputera, drugie do czytania, trzecie do patrzenia na odległość. Jestem zmęczona ciągłym szukaniem tych 'udoskonalaczy wzroku' i tym, że moje oczy, tak dobre przez dziesiątki lat (ale to zabrzmiało!) któregoś dnia się popsuły. I do tego mam jeszcze skrzydlaki! Spróbujcie wrzucić to słowo do wyszukiwarki internetowej. Od razu wyjdzie, że jest to samochód Mercedes! Nie ma czegoś takiego jak 'skrzydlak' w Google, a ja go mam. I to na obu oczach. Wcale nie jestem z nich dumna, bo wcześniej czy później czeka mnie operacja. Póki co widzę wystarczająco i nie myślę o tym, czy taki skrzydlak może mi pewnego pięknego dnia przysłonić świat.

Nie wiedziałam, że osłabiły mi się oczy do momentu niezidentyfikowanych bóli głowy i ciągłego zmęczenia. Pracowałam dużo przy komputerze i szybko się męczyłam. W końcu postanowiłam sprawdzić oczy, chociaż byłam pewna, że są dobre. To było 11 lat temu.
W Holandii nie chodzi się do okulisty po okulary. Jedynie wtedy, gdy ma się chore oczy i taką ekskluzywną wizytę u specjalisty może przepisać lekarz domowy. Z 'popsutymi' oczami idzie się do sklepu z okularami, siada się przez specjalnym aparatem i się mierzy. Wymierzyli mi od razu. Mam nosić okulary do komputera. Wybrałam odpowiednie i modne oprawki, świetne szkła, zapłaciłam płacząc i następnego dnia usiadłam na swoich drugich oczach. Nie zniszczyłam, ale naznaczyłam. Co to była za rozkosz w oglądaniu ekranu komputera, zupełnie nowy świat. Jeszcze wtedy nie miałam kłopotów z czytaniem lub z patrzeniem w telewizor, bo to przyszło później. Koniec końców mam trzy zestawy i bardzo się męczę. Czy już o tym męczeniu mówiłam? Mówiłam...Holender.. zaczynam się powtarzać. Trudno... Marek, okularnik, też mi opowiada niektóre rzeczy po dwa, trzy razy, ale nie chce mu robić przykrości i za każdym razem słucham tak, jakby je mówił pierwszy raz. On takie powtarzanie tłumaczy tym, że już tylu ludziom to mówił, że nie pamięta dokładnie komu. Ale nie mówimy tu o sklerozie... żadne takie tam.

Z tym skrzydalakiem to będzie problem. Trzeba będzie operować. "Niech się Pani nie denerwuje, to teraz prosta rzecz" - powiedział mi jeden z polskich okulistów. Ale jakoś boje się, że komuś się coś w tej precyzji omsknie i oślepnę.
I co wtedy.. ludzie żyją i nie widzą, więc czego się tu bać.

Najzabawniej jest, gdy jestem w sklepie i muszę wygrzebać z torebki okulary, żeby poczytać o produkcie, czy zobaczyć cenę. Wtedy wzmaga się czujność ochrony, bo myślą, że ja za chwile coś ukradnę. Już się kilka razy w różnych sklepach pokłóciłam, gdy wzięli mnie omylnie na celownik. Oczywiście udawali, że patrzą gdzie indziej, ale jak ktoś za mną idzie... to nie wytrzymuje, odwracam się nagle na pięcie i od razu pytam.. 'Pan mnie podejrzewa, że coś ukradnę?' wtedy zwykle odejmuje im mowę i zaczerwienieni mówią, ależ skąd, że tylko tak obserwują sklep. A ktoś inny w tym czasie może spokojnie wybiec ze szminką lub kremem:)

No i to ciągłe szukanie okularów w domu. Nie tylko ja szukam, niestety. Każdy z nas szuka. Wiem, można by je dla spokoju nosić na lince, tak jak korale, ale trzy zestawy na raz? Nie umiem sobie z tym poradzić. Ostatnio przepisano mi nowoczesne okulary, dwa w jednym, mogłabym czytać i patrzeć na odległość, ale muszę się do czegoś przyznać. Nie lubię chodzić w okularach. Czuje się, jakby mi ktoś odebrał część pola widzenia. Nic na to nie poradzę.. tak już mam.

I pomyśleć, że jako dziecko i dorastająca dziewczynka piłam, zgodnie z zaleceniami, całymi szklankami sok z marchwi. Ponoć dobry na wzrok.