Alina Dragan

Zawsze jest tak samo, a zatem napisze o tym tylko raz. Jak jestem w Amsterdamie to tęsknie do lasu w Polsce, a jak jestem w lesie to marzy mi się Amsterdam. Ale.. jednego jestem pewna, nie jestem rozdarta i nie cierpię z tego powodu. Mam tylko problemy ze znalezieniem niektórych rzeczy, bo okazuje się, że one nie za każdym razem podróżują tak jak powinny. Marek podróżuje do różnych miejsc i głównie wakacyjnie, a ja jeżdżę w kółko tą samą trasą: Amsterdam - leśniczówka - Amsterdam - leśniczówka. Nudy na pudy. Wiem, gdzie będą korki w Niemczech, gdzie przebudowują wiadukty, gdzie śmierdzi na obwodnicy koło Berlina, itp, itd. W jeden dzień pokonuje trasę około 1000 km i gdy docieram, niezależnie do którego z tych dwóch miejsc, całkowicie zmienia się świat, który mnie otacza.

W Amsterdamie mam więcej czasu dla siebie, a w leśniczówce dzielę swój czas z innymi. Ale nie teraz, gdy są jeszcze grzyby. Właśnie wróciliśmy z Amsterdamu i gdyby nie to, że dojechaliśmy już o zmroku od razu poszłabym do lasu. Szukanie grzybów znakomicie mnie odpręża, a las działa kojąco na moją psychikę... no chyba, że spotkam innych grzybiarzy. Mam jednak ten komfort, bo chodzę na grzyby bez typowego pośpiechu (im wcześniej tym więcej nazbieram) i o takiej porze, gdy w lesie już nie ma nikogo. Jadę sobie w ulubione miejsca, moim 'wypasionym' rowerem z papierową torbą (żeby nie szeleściła) i zawsze znajdę tyle, że radość mnie rozpiera. A dzisiaj moje grzybobranie było niesamowite, bo wpadłam na plantację podgrzybków. Wyglądało to tak, jakby ktoś zasiał w jednym miejscu grzyby. Bałam się stąpać, bo były wszędzie. Malutkie zostawiłam na później i pojadę tam za dwa dni. Wiadomo przecież, że kilka godzin w życiu grzyba czyni różnicę, w szczególności jeżeli chodzi o jego wzrost. Oczywiście zaznaczyłam sobie miejsce, tak żeby trafić w ten sam 'grzybodajny' punkt.
W okolicy grzybiarze mówią, a raczej narzekają, że grzyby już się kończą, bo okres mokrego chłodu przeszkodził w ich wzroście i na przykład prawdziwki prawie całkowicie zniknęły. Może na jakiś czas zniknęły, ale ponownie zaczynają się wychylać z mchu. I wyglądają bosko:)
Zrobiłam kilka zdjęć. Fotograf ze mnie taki sobie, szczególnie, że bez okularów nie za bardzo potrafię kadrować, ale robię na wyczucie. Zobaczycie co znalazłam i jakie poczyniłam obserwacje.
Na obiad przygotowałam dzisiaj pyszne danie z grzybów. Proste i tradycyjne. Podgrzybki, kurki i prawdziwki, z cebulą i zdrowotnym bulionem (mam na tym punkcie hopla), a uduszoną całość doprawiłam śmietaną od cioci Heli, która ma prawdziwą krowę. Nie dziwcie się, że piszę prawdziwą krowę, bo żeby teraz zobaczyć w naszej gminie krowę to trzeba się trochę najeździć.
Ach, pyszne to było, mówię Wam pyszne.