Alina Dragan

To chyba czas wyznaczyć sobie jakąś pokutę za to milczenie na stronie. Od dzisiaj przez miesiąc mam pisać dwa razy w tygodniu. I tyle samo razy się gimnastykować, niby za karę, ale przecież z korzyścią dla kondycji. Takie dwa w jednym:) Marek chodzi na ćwiczenia rehabilitacyjne i mówi, że doświadcza zupełnie nowych 'naciągań. Instruktor pokazuje mu figury, które uruchamiają mięśnie do tej pory zupełnie nieużywane. Takich mięśni to ja mam całą listę i każdy pewnie też nie miałby problemów ze wskazaniem ich u siebie. Chociaż byłam kiedyś elastyczna i gibka to wciąż, pomimo wielu zaniedbań, w przeciwieństwie do Marka, mogę piętą dotknąć pośladków lub głową kolan.

Może powinnam jeszcze dodać, że popełniłam błąd pisząc o mojej wadzie wzroku. Czytelniczka Ania napisała, że ten skrzydlak wspomniany w dziale 'Okularnica' to skrzydlik, a o nim w internecie pełno. To prawda. Bardzo dziękuje. Już teraz wiem, co mi siedzi w oku, ale wcale mi nie ulżyło, bo tyle się o tym naczytałam, że prawie się rozchorowałam.:)

Zawsze, gdy nadchodzi wiosna i trzeba będzie się przebrać w lżejsze ubrania zaczynam myśleć o tym, co wyjąć z szafy, a do jakich ubrań już nigdy nie wracać. Przecież jak się nie chodziło w czymś przez ostatnie 5 lat już się nie będzie do takich 'kreacji' wracać. A człowiek trzyma je w szafie, nie wiadomo po co, ale wyrzucić szkoda. Wprawdzie trendy w modzie wracają co jakieś czas, bo w modzie też już wszystko było, tak jak w radiu, ale trzeba być mocnym i sobie jasno powiedzieć, ...w te aksamitne czarne spodnie rurki już nigdy nie wejdę. Boli... ale taka jest prawda. Najgorsze jest to, że wtedy gdy w nie bez problemu wchodziłam byłam pewna, że jestem za szeroka w biodrach. A teraz tak już o sobie nie myślę, .. myślę za to, że na odchudzanie nie mam ochoty i jedyną możliwością, aby utrzymać kondycje, stracić trochę tu, trochę tam, a głównie tam... no wiecie gdzie.. jest umiarkowany wysiłek fizyczny. Bez obsesji, ale z samozaparciem. Gdy się ma jakieś pozadomowe hobby można sobie znaleźć coś, co sprawi przyjemność, a jednocześnie zapewni dawkę 'fizyczności' Mnie na przykład do pracy fizycznej mobilizuje ogród i nawet po kilku godzinach różnych prac nie czuje żadnego zmęczenia. Grzebanie w ziemi, hakanie, pielenie.. no może pielenie mniej, ale to że coś posieje i potem mi urośnie bardzo mnie cieszy. Żałuję, że tak późno zajęłam się prowadzeniem ogrodu, ekologią, sadzeniem, sianiem i przesadzaniem. W ogrodzie odnawiam się nie tylko fizycznie, ale także psychicznie. Kontakt z przyrodą motywuje mnie do pozytywnych przemyśleń o życiu i dopinguje do kolejnych prac, nie tylko w ogrodzie.

Cały czas uczę się jak lepiej uprawiać ziemię, jak dbać o wzrost roślin i drzewek owocowych. Największą skarbnicą wiedzy są ludzie, którzy latami nabrali doświadczeń i przekazują innym stare prawdy. Takie typu, że obok pomidora trzeba posadzić bazylię.. a koło kalafiora nie sadzi się pomidora...
W naszej rodzinie nikt nie miał talentu do uprawy i ja postanowiłam to zmienić. Chcę mieć 'zielone łapy'. Robię już komposty, obcinam drzewka, nawożę ziemie mikroelementami.. i mam całą listę spraw jeszcze do zrobienia... A wiosna już za rogiem...
Muszę jeszcze donieść, że wszystkie nasze pszczółki umarły tej zimy. Mieliśmy 6 uli. Właśnie chcieliśmy je dokarmić, jak co roku, początkiem marca, ale okazało się, o czym nie wiedzieliśmy, że jak zima jest cieplejsza pszczoły stają się aktywne. I na pewno umarły z głodu. Taki pyszny miód co roku nam robiły, tyle razy się roiły, nie jeden raz uciekały... ale zawsze przeżywały.
Do widzenia moje pszczółki kochane.