Alina Dragan

Nawet nie trzeba mi przypominać. Wiem, że jestem bardzo nieregularna. Będę szczera z tymi, którzy tu wchodzą i wciąż sprawdzają, czy coś skrobnęłam. Nie mogę pisać o stanie ducha, bo tam nic za dobrego nie bucha. W takiej sytuacji myślę, że lepiej jest być zupełnie anonimową osobą. Wtedy z łatwością można pisać o swoich słabościach, czy gorszych dniach. A ja nie zaczęłam tego bloga po to, żeby się tu przed gremium wypłakiwać, czy użalać na swój los. Zresztą, aż tak źle nie jest.
Najgorsze w tym wszystkim jest szybkie upływanie czasu. Nie nadążam. Nie wiem, czy inni też tak mają, ale ledwo jest poniedziałek, a już za chwilę budzę się i jest piątek. Mam ciągle wrażenie, że coś przegapiam, że marnuje czas, że mogłabym jeszcze tyle zrobić, a nic nie mogę, bo nie mam czasu. Jak już jest wieczór i mam wreszcie chwile dla siebie to zasypiam przy książce, lub przy bezmyślnie włączonym telewizorze. Nawet nie ma kiedy rozkosznie napić się wina, bo dwa łyki... i odpływam. I co jakiś czas mówię sobie, że się lepiej zorganizuje... i nic z tego nie wychodzi, bo nie mam czasu:).
Wielu moich medialnych znajomych pełni po kilka funkcji, piszą artykuły, książki, podróżują, biegają po telewizjach, mają sesje fotograficzne, wyglądają coraz młodziej i jeszcze prowadzą regularne domowe życie.
Nie wiem jak oni to robią. Może jak już się jest w takim pędzie to się wszystko samo nakręca. A ja leniwie wstaję, nigdzie się nie spieszę, niby mam więcej czasu, ale guzik prawda.
Nie, nie będę już sobie obiecać, że się zorganizuję. Może teraz mam taki okres i tak musi być. Jednak jeden żal muszę z siebie wylać. Nie ma grzybów w moich lasach. Tak jakby ktoś rzucił urok na tę okolicę...
Ale czy są czarownice?